el clasico

ta koeman ve cruijff zamaninda kalbimi fethetmisti barcelona. cocuktum o zamanlar, sonra ilk is hayatima atilip calismaya basladigimda sirkettekilerle hali saha maclari yapmaya baslamistik. iki takim cikarabiliyorduk, birisi barcelona digeri real madrid. bizim takim barcelonaydi. her hafta oynadigimiz bu maclar icin forma bile yaptirmistik. 6 sene falan oldu gerci giymeyeli ama hala saklarim o formayi.

el clasico'yu seyretmek ya da seyretmemek insanin futbola bakisini degistiriyor. ya da soyle soylemek lazim, bunun uzerine artik futbol mu izlenir. izlenir tabi, ama ayni zevk alinir mi?
zorlayacagiz kendimizi artik.

daha fazla gol olmasini umit ediyordum ama olmadi. yine de cok guzeldi. barca favoriydi, real madrid'in kazanmasina ihtimal pek verilmiyordu. ramos takimina guvenini mactan onceki aciklamasinda esprili bir sekilde soyle soylemis. "bugun belki de bircok kisiyi bahis milyoneri yapabiliriz". yapamadilar, cogunluk da zaten bahislerini barca'dan yana oynamistir, suphe yok.

aklimda kalan birkac goruntu var, cogu dogal olarak barcelona'dan. iki kalecinin de performanslari muhtesemdi. casillas icin ayri bir post var aklimda, 27 yasinda real madrid kalecisi olmak, yakinda yazarim. messi'nin ultra hareketli gecesi, ve buna karsilik real madrid'lilerin "vurun kahpeye" harekati. penalti, mukemmel kurtaris, henry'nin ve eto'o'nun topa boyle vurulur sutlari. toure'nin cikislari. ve taraftar, ve stad.

bunun uzerine yarin fenerbahce macini seyretsem mi bilmiyorum.